Εμπειρίες Αποφοίτων: Μερόπη Γκιουζελοπούλου ‘22
Η πορεία μου έως σήμερα
Κατά τη διάρκεια των χρόνων μου στο ΙΒ στο Κολλέγιο Ανατόλια, έμαθα να συνδυάζω τις σπουδές μου με πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες, κάτι που αποδείχθηκε καθοριστικό για την πορεία μου. Από μικρή ήμουν μέλος των Προσκόπων και διετέλεσα ενωμοτάρχης για δύο χρόνια, εμπειρία που μου έδωσε σημαντικά εφόδια σε ηγεσία και ομαδικότητα. Παράλληλα, το ΙΒ, μέσα από το CAS, TOK και τις υπόλοιπες απαιτήσεις του προγράμματος, με ώθησε να συμμετέχω σε δημιουργικές δράσεις, να καλλιεργήσω την κριτική μου σκέψη και να οργανώσω τον χρόνο μου με τρόπο που να συνδυάζει υψηλή ακαδημαϊκή απόδοση με ουσιαστική κοινωνική δράση.
Με την καθοδήγηση και την ενθάρρυνση των καθηγητών μου, μπόρεσα να αναλάβω πρωτοβουλίες εκτός σχολείου και να δημιουργήσω ένα ολοκληρωμένο βιογραφικό. Η συμβολή της συμβούλου μου, κας Georgia Proestopoulos, υπήρξε καθοριστική για την καθοδήγησή μου και την αποδοχή μου στο Νο1 Προπτυχιακό Πρόγραμμα Μηχανικών στις ΗΠΑ.
Στο Ανατόλια είχα επίσης την ευκαιρία να συνιδρύσω το 0Waste Club, να συμμετάσχω στο πρόγραμμα «Εν Δυνάμει» δημιουργώντας πορτρέτα που προέβαλλαν το έργο μιας σημαντικής οργάνωσης, καθώς και σε δράσεις του WWF. Όλες αυτές οι εμπειρίες μέσα στο σχολείο μού έδωσαν το θάρρος να διευρύνω τους ορίζοντές μου και να συμμετάσχω σε δράσεις εκτός Ελλάδας, όπως το πρόγραμμα Wheeling2Help στην Αφρική.
Σήμερα, έχω την τιμή να υπηρετώ ως Πρόεδρος του American Society of Civil Engineers, στο Rose-Hulman Institute of Technology και να συμμετέχω ενεργά σε πολλούς φοιτητικούς συλλόγους. Νιώθω πως το Ανατόλια και το ΙΒ δεν μου πρόσφεραν μόνο ακαδημαϊκές γνώσεις, αλλά και μοναδικές ευκαιρίες ηγεσίας, εθελοντισμού και προσωπικής ανάπτυξης που συνεχίζουν να με καθοδηγούν.
«Το ταξίδι είναι κάτι παραπάνω από το να βλέπεις τοπία.
Είναι μια αλλαγή που συνεχίζεται βαθιά και μόνιμα στις ιδέες της ζωής»
Henry Miller (1891 – 1980)
Πρωτοάκουσα για την οργάνωση Wheeling2Help από έναν οικογενειακό φίλο. Θυμάμαι με πόσο ενθουσιασμό μας μιλούσε για την εμπειρία του – για το πόσο μοναδική, ανθρώπινη και μαγική ήταν. Μας παρότρυνε να πάμε, λέγοντας ότι όποιος μπορέσει να συμμετάσχει έστω και μία φορά στη ζωή του, θα επιστρέψει διαφορετικός. Εγώ, από πολύ μικρή ήθελα να κάνω κάτι τέτοιο και παρά το νεαρό της ηλικίας μου, η επιθυμία μου ήταν βαθιά και αληθινή. Έτσι ξεκίνησε το δικό μας ταξίδι προς την Ουγκάντα, και πιο συγκεκριμένα προς τη λίμνη Μπουνιόνι. Εκεί κατασκηνώσαμε για επτά ημέρες, μέσα σε ένα φυσικό τοπίο απερίγραπτης ομορφιάς – πράσινο παντού, νερά γαλήνια, ήχοι ζώων και μια αίσθηση αρμονίας. Η υγρασία ήταν έντονη και αρκετές φορές χρειαζόμασταν μπουφάν, αλλά όταν ο ήλιος ανέβαινε ψηλά, η ζέστη και η ακτινοβολία γίνονταν αισθητές. Η κατασκήνωση βρισκόταν ακριβώς δίπλα σε ένα τοπικό σχολείο, όπου φοιτούσαν παιδιά διαφόρων ηλικιών – κάποια μόλις τεσσάρων ετών. Οι εθελοντές μέναμε είτε σε σκηνές είτε σε παραδοσιακά σπίτια φτιαγμένα από χώμα.
Αυτά τα σπίτια δεν ήταν ξύλινα, όπως θα υπέθετε κανείς, αλλά χτισμένα με μείγμα χώματος και νερού, και στη συνέχεια καλυμμένα με ένα ειδικό υλικό φτιαγμένο από κοπριά, το οποίο λειτουργεί ως φυσικό αντιμικροβιακό και προσφέρει αντοχή στον χρόνο. Η αίσθηση μέσα σε αυτά τα σπίτια ήταν μοναδική – απλή, αλλά τόσο λειτουργική και δεμένη με τη γη.
Η πιο δυνατή εμπειρία όμως ήταν η επαφή με τα παιδιά του σχολείου. Τα πρωινά, πηγαίναμε στις τάξεις και διδάσκαμε διάφορα μαθήματα. Αγγλικά, μαθηματικά, γνώσεις για επαγγέλματα και τον έξω κόσμο. Πολλά από τα παιδιά γνωρίζουν μόνο το επάγγελμα του δασκάλου ή του γιατρού, οπότε όταν τους μιλήσαμε για πιλότους, μηχανικούς ή πυροσβέστες, τα μάτια τους έλαμψαν.
Επειδή είχαν ήδη μια βασική γνώση αγγλικών, η επικοινωνία ήταν εύκολη, ειδικά με τα μεγαλύτερα παιδιά. Με τα μικρότερα, χρησιμοποιούσαμε εικόνες, ζωγραφιές και πίνακες για να τα βοηθήσουμε να φανταστούν έναν κόσμο πέρα από τον δικό τους. Ήταν σημαντικό να μην τους δείχνουμε ποτέ το κινητό μας – πιστεύουμε ότι έτσι διατηρείται η φαντασία και η αθωότητα τους, χωρίς να διαταράσσεται η παιδικότητά τους.
Μια από τις πιο ξεχωριστές εμπειρίες για μένα ήταν όταν δίδαξα στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Χρησιμοποιούσαμε έναν πιο διαδραστικό τρόπο για να μάθουμε αγγλικές λέξεις, συνδυάζοντας τη γλώσσα με κίνηση και χορό. Τα παιδιά μάθαιναν πώς να κρατούν το μολύβι τους σωστά, πώς να το χρησιμοποιούν, και εγώ έδειξα και στην τοπική δασκάλα μια εναλλακτική μέθοδο διδασκαλίας, ώστε να μπορεί να εμπλουτίσει τα εργαλεία της.
Ένα άλλο κρίσιμο κομμάτι ήταν η διδασκαλία της κολύμβησης. Παρόλο που τα παιδιά διασχίζουν καθημερινά τη λίμνη με κανό για να πάνε στο σχολείο, ελάχιστα γνωρίζουν να κολυμπούν. Αυτό από μόνο του αποτελεί έναν σοβαρό κίνδυνο. Δουλέψαμε μαζί τους για να τους δείξουμε βασικές κινήσεις επιβίωσης στο νερό. Εγώ προσωπικά βοήθησα πολύ έξω από τη λίμνη, με παιχνίδια και δραστηριότητες που τα βοηθούσαν να εξοικειωθούν και να νιώθουν πιο άνετα προτού μπουν στο νερό. Ήταν συγκινητικό να βλέπεις πόσο γρήγορα μάθαιναν και πόσο σοβαρά έπαιρναν τη διαδικασία.
Στην καθημερινότητά μας βοηθούσαμε επίσης με τα ζώα του σχολείου – ταΐζαμε τις κότες, μαζεύαμε αυγά, καθαρίζαμε τις φωλιές των κουνελιών και μάθαμε πώς να καλλιεργούμε μανιτάρια. Οι ντόπιοι που εργάζονταν στην κατασκήνωση μας έδειξαν τη διαδικασία και εμείς τους βοηθούσαμε με τον καθαρισμό και τη συγκομιδή. Ό,τι συλλέγαμε πήγαινε πίσω στα παιδιά – για το φαγητό τους ή για να πουληθεί ώστε να ενισχυθεί οικονομικά το σχολείο.
Καθημερινά ετοιμάζαμε και το πρωινό για τα παιδιά. Μπορεί για εμάς να μοιάζει με μια απλή κίνηση, αλλά εκεί, ένα πιάτο φαγητό είναι σημαντικός λόγος για να στείλουν οι γονείς τα παιδιά τους στο σχολείο. Ο οργανισμός είχε βρει αυτόν τον τρόπο ώστε να ελαφρύνει το βάρος των οικογενειών και ταυτόχρονα να ενθαρρύνει τη μόρφωση. Μέσα στην εβδομάδα επισκεφτήκαμε σπίτια της κοινότητας, όπου βοηθήσαμε σε καθημερινές εργασίες – από απλές δουλειές μέχρι την προετοιμασία φαγητού.Σε πολλά από τα σπίτια μάς προσκάλεσαν να φάμε μαζί τους. Δοκιμάσαμε τοπικά φαγητά φτιαγμένα με αγάπη. Οι γεύσεις βασίζονται κυρίως σε όσπρια, αλεύρι, νερό και σπάνια κρέας – είναι μια διατροφή λιτή αλλά γεμάτη φροντίδα.
Μια ακόμα δυνατή εμπειρία ήταν η συμμετοχή μας σε ένα εργαστήριο ραπτικής. Μαζί με άλλα κορίτσια ράψαμε υφασμάτινες σερβιέτες για τις μαθήτριες του σχολείου. Πολλά κορίτσια δεν γνωρίζουν τι είναι η περίοδος, και είτε από άγνοια, είτε από πόνο ή ντροπή, χάνουν μαθήματα. Χωρίς πρόσβαση στο διαδίκτυο, δεν έχουν καμία πηγή πληροφόρησης. Εκεί, μέσα από διαδραστικές μεθόδους και κουβέντα, μάθαιναν για το σώμα τους, για τον «κύκλο» τους, και ένιωθαν ότι δεν είναι μόνες.Την τελευταία μέρα, τα παιδιά μας αποχαιρέτησαν με τραγούδια, χορούς, ζωγραφιές και μικρά δωράκια. Μερικά μας χάρισαν βραχιολάκια που είχαν φτιάξει με τα χεράκια τους. Ήταν μια στιγμή βαθιά συγκινητική — εκείνη που συνειδητοποιείς ότι, όσο κι αν προσφέρεις, τελικά παίρνεις πίσω ακόμη περισσότερα.
Αυτή η εβδομάδα στην Ουγκάντα δεν ήταν απλώς ένα εθελοντικό ταξίδι. Ήταν ένα αληθινό μάθημα ζωής, μια εμπειρία που θα κουβαλάω πάντα μέσα μου σαν υπενθύμιση για τη δύναμη της προσφοράς, της απλότητας και της ανθρώπινης σύνδεσης.