Συνέντευξη: Μαρίνα Φωκίδη '86

Μιλήσαμε με τη Μαρίνα Φωκίδη, απόφοιτη του Anatolia High School της τάξης του ’86.Η Μαρίνα είναι θεωρητικός τέχνης και επιμελήτρια, και σήμερα κατέχει τη θέση της Διευθύντριας Πολιτισμού στη Νέα Μητροπολιτική Αττική / Περιφέρεια Αττικής. Από τότε που ολοκλήρωσε τις σπουδές της στα διεθνώς αναγνωρισμένα πανεπιστήμια Parsons School of Design / New School of Social Research (BFA) και Goldsmiths College / University of London (MA), εργάζεται ως επιμελήτρια, σύμβουλος, επισκέπτρια λέκτορας και συγγραφέας τέχνης για πολιτιστικούς οργανισμούς, πανεπιστήμια και πολιτιστικές εταιρείες σε όλον τον κόσμο.

Έχει ιδρύσει, διευθύνει και συν-επιμεληθεί το πρόγραμμα του οργανισμού σύγχρονης τέχνης Kunsthalle Athena (2010–2015), ο οποίος, εν μέσω της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, κατάφερε να αποτελέσει έναν ζωντανό πυρήνα καλλιτεχνικών εκθέσεων. Επίσης, έχει ιδρύσει και διευθύνει την καλλιτεχνική και θεωρητική έκδοση South as a State of Mind (Ο Νότος ως μια Νοητική Κατάσταση), η οποία επηρέασε διεθνώς τη στροφή του καλλιτεχνικού και θεωρητικού ενδιαφέροντος προς τη μελέτη διαφορετικών τοπικοτήτων, όπως ο παγκόσμιος Νότος και η Μεσόγειος.

Υπήρξε διευθύντρια του καλλιτεχνικού γραφείου στην Αθήνα και σύμβουλος επιμέλειας της Documenta 14, που πραγματοποιήθηκε το 2017 στο Κάσελ και στην Αθήνα. Επίσης, διετέλεσε εθνική επίτροπος και επιμελήτρια του ελληνικού περιπτέρου στην Μπιενάλε της Βενετίας.

Το Κολλέγιο Ανατόλια με βοήθησε να κοινωνικοποιηθώ, να αποκτήσω φιλίες που κρατούν ακόμη, να έχω μια πλατιά μόρφωση στις τέχνες και τα γράμματα, πέρα από το curriculum

Η καλύτερη ανάμνηση που έχω από το σχολείο …
Τα clubs στο μεγάλο διάλειμμα -  και γενικότερα εκείνο το δίωρο της κοινωνικοποίησης. Αν και απολάμβανα τα μαθήματα, ιδιαίτερα τα θεωρητικά και τα καλλιτεχνικά, ανυπομονούσα πάντα για αυτή τη στιγμή. Ήταν η ώρα που βρισκόμασταν όλες και όλοι μαζί στο campus, δημιουργώντας φιλίες με τον δικό μας τρόπο. Η μεγάλη διάρκειά του έδινε χώρο σε δεσίματα που έμελλε να κρατήσουν χρόνια. Ως προέφηβοι και έφηβοι, αυτό το διάλειμμα υπήρξε μάθημα ζωής και ενηλικίωσης, κάτι που αναγνώρισα ξανά και ξανά αργότερα, μέσα από τα γερά δίκτυα και τους δεσμούς που τότε σφυρηλατήθηκαν. Αλησμόνητα μου μένουν επίσης τα clubs που μας έδιναν την ευκαιρία να ανακαλύψουμε ταλέντα και να καλλιεργήσουμε δεξιότητες πέρα από τα σχολικά όρια.

Ο αγαπημένος μου καθηγητής / καθηγήτρια ήταν…
η Αλίκη Στογιάννου. Μια δυνατή προσωπικότητα, εργαζόμενη φεμινίστρια, που εκτός από το ότι μας έκανε να αγαπήσουμε την ιστορία, μας δίδαξε πώς να προσεγγίζουμε με ηθική και ακεραιότητα τα όνειρά μας. Ήταν πάντα εκεί, να ακούσει τις χαρές και τις αγωνίες μας, μέσα κι έξω από την τάξη. Σπάνια συναντά κανείς δασκάλες με την πλήρη σημασία της λέξης. Νιώθω βαθιά τυχερή που την είχα.

Το αγαπημένο μου σημείο στο campus…
Τα μικρά δασάκια, όπου μπορούσες να χαθείς και να βρεθείς σε κόσμους γεμάτους νεράιδες και ξωτικά – ακόμα κι αν στην πραγματικότητα βρισκόσουν στο σχολείο.

Το Κολλέγιο Ανατόλια με βοήθησε να…
 κοινωνικοποιηθώ, να αποκτήσω φιλίες που κρατούν ακόμη, να έχω μια πλατιά μόρφωση στις τέχνες και τα γράμματα, πέρα από το curriculum. Μου έδωσε επίσης την ικανότητα να μιλώ άριστα αγγλικά, ανοίγοντας τον δρόμο για σπουδές σε αγγλόφωνα πανεπιστήμια.

Τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ταυτότητα των αποφοίτων του Κολλεγίου Ανατόλια είναι…
Δεν είναι εύκολο να γενικεύσω, θα έλεγα όμως πως μας διακρίνει μια σεμνότητα, τουλάχιστον σε σχέση με άλλους αποφοίτους ιδιωτικών σχολείων, και ένα ιδιαίτερο δέσιμο μεταξύ μας.

Για μένα το Κολλέγιο Ανατόλια είναι…
μια γλυκιά, αλλά και πολύπλοκη μετάβαση: από την παιδικότητα στην ενηλικίωση, μέσα στο καλύτερο δυνατό περιβάλλον.

Το καλύτερο κομμάτι της δουλειάς μου είναι…
η συναναστροφή με τους καλλιτέχνες και τις δημιουργίες τους. Δεν παύω να εκπλήσσομαι από το πως μέσα από την τέχνη μαθαίνεις για τη ζωή και τα γεγονότα της πριν ακόμη συμβούν, έτσι όπως τα συλλαμβάνουν με τις ευαίσθητες κεραίες τους οι καλλιτέχνες. Και, βέβαια, η δυνατότητα να δημιουργώ συνθήκες όπου όλο και περισσότερος κόσμος μπορεί να βιώσει την τέχνη από κοντά.

Θεωρώ σημαντική στιγμή στην επαγγελματική μου διαδρομή…
την ίδρυση της Kunsthalle Athena, ενός ανοιχτού κέντρου τέχνης για νέους και το ευρύτερο κοινό, που έφερε την Αθήνα σε επαφή με τη διεθνή σκηνή. Την ίδρυση του περιοδικού South as a State of Mind, που διαμόρφωσε έναν νέο τρόπο σκέψης στη σύγχρονη τέχνη και θεωρία, χρησιμοποιήθηκε σε διδακτορικές διατριβές και άφησε ουσιαστικό αποτύπωμα.
Τη θέση μου ως Διευθύντρια του Καλλιτεχνικού Γραφείου στην Αθήνα και επιμελητική σύμβουλο της documenta 14 – μιας από τις δύο σημαντικότερες διεθνείς εκθέσεις σύγχρονης τέχνης– που το 2017 πραγματοποιήθηκε ταυτόχρονα στην Ελλάδα και τη Γερμανία. Εκεί συνέβαλα με τις τοπικές γνώσεις του ελληνικού και ευρωπαϊκού Νότου, αλλά και με το περιοδικό που είχα ιδρύσει.
Τέλος, τη σημερινή μου αναγνώριση από την Πολιτεία, ως Διευθύντρια Πολιτισμού στην Νέα Μητροπολιτική Αττικής /Περιφέρεια Αττικής. Μια νέα θέση για μένα, με πολλές προτάσεις προς έγκριση, που ελπίζω σύντομα να μπορέσουν να μετατραπούν σε έργο για το κοινό.

Στο μέλλον θέλω να…
συνεχίσω να υπηρετώ τη σύγχρονη τέχνη, να συμβάλλω στη διάδοση του εικαστικού πολιτισμού σε ευρύτερα ακροατήρια και –πάνω απ’ όλα– να δώσω περισσότερο χώρο και φωνή στις νεότερες γενιές.