Συνέντευξη: Δανάη Αντωνίου '11

Μιλήσαμε με τη Δανάη Αντωνίου απόφοιτη του Anatolia High School της τάξης του ΄11. Η Δανάη είναι συνιδρύτρια και Chief Scientist της Gradient Labs, μιας πρωτοπόρου εταιρείας τεχνητής νοημοσύνης με έδρα το Λονδίνο που αναπτύσσει AI agents ειδικά σχεδιασμένους για τον χρηματοοικονομικό τομέα. Πριν ιδρύσει την Gradient Labs, εργάστηκε για περισσότερα από τέσσερα χρόνια στη Monzo Bank, την κορυφαία ψηφιακή τράπεζα του Ηνωμένου Βασιλείου, ως Staff Machine Learning Engineer. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου (MSc) στην Εφαρμοσμένη Στατιστική από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (με Distinction) και πτυχίου Οικονομικών (BSc) από το Πανεπιστήμιο του Warwick (με First Class Honours).

Για μένα το Κολλέγιο Ανατόλια είναι ένα περιβάλλον που δεν με ώθησε να “ταιριάξω”, αλλά να καταλάβω πού ακριβώς θέλω να κατευθυνθώ

 Η καλύτερη ανάμνηση που έχω από το σχολείο …

είναι η απόλυτη ησυχία στη βιβλιοθήκη πριν από τις τελικές εξετάσεις του IB. Όλα ήταν ήρεμα, συγκεντρωμένα σαν να είχε ευθυγραμμιστεί ο χώρος με τον τρόπο που σκεφτόμουν. Εκεί κατάλαβα ότι η ακρίβεια δεν με πιέζει, με ηρεμεί.

Ο αγαπημένος μου καθηγητής / καθηγήτρια ήταν …

πολλοί από τους καθηγητές μου στο IB, που με βοήθησαν να δω τη γνώση όχι ως κάτι που απλώς κατακτάς, αλλά ως κάτι που χτίζεται βήμα βήμα , μέσα από ερωτήσεις, επιμονή και ακρίβεια. Δεν προσπαθούσαν να απλοποιήσουν τα δύσκολα. Αντίθετα, μου έμαθαν να διακρίνω μοτίβα μέσα στην πολυπλοκότητα και να εμπιστεύομαι τη διαδικασία. Μαζί τους κατάλαβα πως η σκέψη, όταν καλλιεργείται με συνέπεια, μπορεί να ανοίξει διαδρομές που δεν υπήρχαν πριν.

Το αγαπημένο μου σημείο στο campus …

Τα γήπεδα του τένις. Τα επισκεπτόμουν ήδη από το δημοτικό, πολύ πριν ξεκινήσω στο Ανατόλια, γιατί μέναμε κοντά, και μου άρεσε να περνάω από εκεί μετά το σχολείο. Με τα χρόνια έγιναν κάτι σαν καταφύγιο. Το τένις μού έμαθε ότι η ακρίβεια δεν είναι στιγμιαία - χτίζεται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και από το να μένεις συγκεντρωμένος ακόμα και όταν κανείς δεν σε κοιτάει. Εκεί έμαθα να σκέφτομαι ήσυχα και να προχωράω αποφασιστικά, χωρίς εξάρτηση από αποτέλεσμα. Το ίδιο μοτίβο με ακολουθεί μέχρι σήμερα, σε κάθε γραμμή συστήματος που χτίζουμε.

Το Κολλέγιο Ανατόλια με βοήθησε να…

ανακαλύψω πόσο βαθιά ικανοποίηση μπορεί να φέρει η στιγμή που ένα πρόβλημα, άλλοτε πυκνό και αδιαπέραστο, αρχίζει να ανοίγει σαν μηχανισμός που αποκαλύπτει την εσωτερική του λογική. Ήταν εκεί που βίωσα για πρώτη φορά τη σιωπηλή χαρά της επίλυσης, είτε σε μια μαθηματική εξίσωση είτε, αργότερα, σε έναν αλγόριθμο που ξαφνικά αποκτούσε ροή και νόημα. Αυτές οι στιγμές έγιναν για μένα πηγή εσωτερικής ώθησης. Στο Ανατόλια έμαθα να αγαπώ όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και τη διαδρομή της σκέψης που με οδηγεί ως εκεί.

Τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ταυτότητα των αποφοίτων του Κολλεγίου Ανατόλια είναι …

η ικανότητα να κινούνται με αυτοπεποίθηση σε πεδία που αλλάζουν γρήγορα και να σκέφτονται πέρα από γραμμικές διαδρομές. Σε αντίθεση με άλλα σχολεία όπου η επιτυχία μετριέται με βάση τις πανελλήνιες ή την “ασφάλεια” ενός επαγγέλματος, το Ανατόλια ενθάρρυνε την ερώτηση πριν από την απάντηση, την εξερεύνηση πριν από την κατάταξη. Δεν μας έμαθε τι να γίνουμε, αλλά πώς να καταλάβουμε τι μας κινεί. Πολλοί απόφοιτοι, που ίσως αλλού θα ακολουθούσαν την πεπατημένη, βρήκαν τον τρόπο να σχεδιάσουν δικές τους διαδρομές,  σε start‑ups, έρευνα, τεχνολογία, καινοτομία. Κοινός παρονομαστής: την αίσθηση ότι μπορούμε να ξεκινήσουμε κάτι πριν καν υπάρξει όνομα γι' αυτό.

​​Για μένα το Κολλέγιο Ανατόλια είναι …

ένα περιβάλλον που δεν με ώθησε να “ταιριάξω”, αλλά να καταλάβω πού ακριβώς θέλω να κατευθυνθώ. Ήταν από τα πρώτα μέρη όπου η ανεξαρτησία σκέψης δεν ενοχλούσε, αλλά ενθαρρυνόταν. Εκεί διαμορφώθηκε η συνήθεια να ακούω προσεκτικά, να παρατηρώ τα συστήματα γύρω μου και να μαθαίνω πότε αξίζει να τα ακολουθήσω και πότε να τα ξαναγράψω.

Το καλύτερο κομμάτι της δουλειάς μου είναι…

να δίνω μορφή σε κάτι που δεν υπήρχε πριν, όχι απλώς για να λειτουργεί, αλλά για να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε τι είναι εφικτό. Να ξεκινάς από μια αφηρημένη ερώτηση και να καταλήγεις σε ένα σύστημα που επηρεάζει πραγματικές αποφάσεις, πραγματικούς ανθρώπους, σε πραγματικό χρόνο. Αυτός ο μετασχηματισμός —από ιδέα σε αρχιτεκτονική, από πιθανότητα σε πρότυπο— είναι για μένα η ουσία της δημιουργίας. Και το ότι μπορώ να το κάνω μέσα σε μια ομάδα που δεν μου επιβλήθηκε, σε ένα σύστημα που εμείς σχεδιάζουμε από το μηδέν, είναι ένα προνόμιο που φροντίζω να μην θεωρώ ποτέ δεδομένο.

Θεωρώ σημαντική στιγμή στην επαγγελματική μου διαδρομή …

το σημείο όπου σταμάτησα να λειτουργώ μέσα σε υπάρχοντα πλαίσια και ξεκίνησα να χτίζω τα δικά μου. Δεν ήταν απλώς αλλαγή ρόλου — ήταν στροφή τρόπου σκέψης. Από το να βελτιώνω υποδομές, στο να οραματίζομαι νέες. Από το να δουλεύω για συστήματα, στο να τα διαμορφώνω εξ αρχής. Εκεί ένιωσα για πρώτη φορά ότι η δουλειά μου συνδέεται άμεσα με τον τρόπο που σκέφτομαι τον κόσμο.

Στο μέλλον θέλω να …

επεκτείνω τα όρια του τι θεωρείται “κατανοητή” ή “εξηγήσιμη” νοημοσύνη. Να δημιουργήσω μοντέλα που δεν είναι απλώς αποτελεσματικά, αλλά διαφανή, εξελίξιμα, και σχεδιασμένα με επίγνωση των ανθρώπων που θα τα χρησιμοποιήσουν. Όχι ως “προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης” αλλά ως γλώσσες για να σκέφτεσαι διαφορετικά. Αν αυτό απαιτεί να χαρτογραφήσουμε νέες περιοχές, τόσο το καλύτερο.