Alumni Stories - Across Generations: Λία Ζουργού '79 & Αλίκη Στογιάννου '15
Η Λία Ζουργού απόφοιτη της τάξης του ’79 και η κόρη της, Αλίκη Στογιάννου απόφοιτη της τάξης του ’15, μας μιλούν για το Ανατόλια όπως το έζησαν στη δική τους εποχή.
Λία Ζουργού :
Η Λία Ζουργού αποφοίτησε από το Ανατόλια το 1979 και συνέχισε τις σπουδές της στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο King’s College London. Εργάστηκε ως φιλόλογος στο Ανατόλια για 35 χρόνια.
Αλίκη Στογιάννου :
Η Αλίκη Στογιάννου αποφοίτησε από το Ανατόλια το 2015 και ολοκλήρωσε τις σπουδές της στις Διεθνείς Σχέσεις και την Πολιτική Επιστήμη στην Αμερική και την Ελβετία. Σήμερα ζει στη Γενεύη, όπου εργάζεται σε διεθνή φιλανθρωπική οργάνωση, με αντικείμενο την πρόληψη της σεξουαλικής βίας κατά των παιδιών παγκοσμίως.
Ποια είναι η πρώτη σας ανάμνηση από το Ανατόλια;
Λία Ζουργού: Η πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς 1973-74: ένα σωρό κορίτσια με στολή και το πρόσωπο της Κυρίας Φάλαρη.
Αλίκη Στογιάννου: Θα πάρω την ερώτηση πολύ κυριολεκτικά. Η πρώτη ανάμνηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι, στην πραγματικότητα, η πρώτη μου ανάμνηση από επίσκεψή μου στο campus. Ήμουν αρκετά μικρή και παρακολούθησα με τους γονείς και την αδελφή μου μια παράσταση του Drama Club. Αν θυμάμαι καλά, ήταν το «Urinetown». Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν το πόσο ταλαντούχες/οι ήταν οι μαθήτριες και οι μαθητές και πόση υποστήριξη λάμβαναν από το κοινό. Το θέατρο ήταν γεμάτο με οικογένειες, συμμαθητές και καθηγητές, και όλοι τους ενθάρρυναν. Ακόμα και ως παιδί, μπορούσα να αισθανθώ ότι το Ανατόλια ήταν κάτι περισσότερο από ένα απλό σχολείο. Ήταν μια κοινότητα, όπου οι άνθρωποι γιόρταζαν ειλικρινά τα επιτεύγματα ο ένας του άλλου. Πιστεύω ότι αυτή η ανάμνηση έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη μου, επειδή αποτυπώνει τόσο υπέροχα το αίσθημα της υποστήριξης που χαρακτηρίζει το Ανατόλια.
Ποιος άνθρωπος στο Ανατόλια σας επηρέασε περισσότερο και γιατί;
Λ.Ζ: Είχα την τύχη να έχω σπουδαίες φιλολόγους που μου έμαθαν πολλά και πέρα από το αντικείμενο της διδασκαλίας τους. Με τη σειρά που τις συνάντησα στα μαθητικά μου χρόνια είναι η Μαρία Πεντεδέκα, η Αλίκη Στογιάννου, η Καίτη Κολτσάκη και η Τίνα Γώδη.
Α.Σ: Ο John Gateley, καθηγητής μου στο γυμνάσιο, νομίζω πως άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στη ζωή μου. Μου καλλιέργησε τη χαρά για τη μάθηση και τη γνώση: την απόλαυση της ανάγνωσης και την αίσθηση της επιτυχίας που νιώθεις, όταν βλέπεις τις ικανότητές σου να βελτιώνονται. Πέρα από αυτό, με τη διδασκαλία του έδωσε μια στέρεη βάση στα αγγλικά μου, κάτι που μου άνοιξε αμέτρητες πόρτες αργότερα στη ζωή μου, συμπεριλαμβανομένης της ευκαιρίας να παρακολουθήσω το πρόγραμμα IBDP. Κοιτάζοντας πίσω, συνειδητοποιώ ότι ορισμένες από τις ευκαιρίες που είχα από τότε μπορούν να αποδοθούν άμεσα στην αυτοπεποίθηση και τις δεξιότητες που ανέπτυξα στην τάξη του.
Ποια αξία ή ποιο μάθημα από τα χρόνια σας στο Ανατόλια σας συνοδεύει μέχρι σήμερα;
Λ.Ζ: Το Ανατόλια των δικών μου μαθητικών χρόνων ήταν ένας χώρος που μας ενθάρρυνε να αναπτύξουμε την προσωπικότητά μας και να μιλάμε ελεύθερα για όλα. Η συζήτηση ήταν μέσο, μέθοδος και στόχος κάθε δραστηριότητας.
Α.Σ: Το μάθημα Αγγλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας της Έμιλι Μπακόλα στο πρόγραμμα IBDP ήταν ένα από τα μαθήματα που με επηρέασαν περισσότερο. Η κα Μπακόλα μας δίδαξε πώς να αναλύουμε κριτικά ένα κείμενο, να αναγνωρίζουμε την οπτική γωνία και τις προκαταλήψεις ενός αφηγητή, να αξιολογούμε την αξιοπιστία των πηγών και να εντοπίζουμε τεχνικές πειθούς. Τότε, όπως και σήμερα, αυτές είναι απαραίτητες δεξιότητες για να είναι κανείς ενεργός πολίτης. Μέσα από ένα εξαιρετικά ευρύ φάσμα έργων, από τα θεατρικά έργα του Σαίξπηρ έως πολιτικές ομιλίες και διαφημίσεις, η κα Μπακόλα μας προκάλεσε να ασχοληθούμε με σύνθετες ιδέες, να διαμορφώσουμε τις δικές μας απόψεις και να τις υποστηρίξουμε με αποδεικτικά στοιχεία και επιχειρηματολογία. Σε μια εποχή ευάλωτων πληροφοριακών οικοσυστημάτων που χαρακτηρίζονται από υπερφόρτωση και πόλωση, η ικανότητα να σκεφτόμαστε κριτικά και να αξιολογούμε ό,τι διαβάζουμε είναι ίσως πιο σημαντική από ποτέ και αποτελεί μια δεξιότητα στην οποία βασίζομαι καθημερινά.
Αν επιστρέφατε για μία μέρα στο Ανατόλια, πού θα πηγαίνατε πρώτα;
Λ.Ζ: Στην καντίνα για τυρόπιτα στο διάλειμμα του τετάρτου.
Α.Σ: Θα πήγαινα κατευθείαν στο Compton Hall, όπου πέρασα τα δύο τελευταία μου χρόνια στο Ανατόλια στο πλαίσιο του προγράμματος IBDP. Μπορεί να είναι ένα από τα μέρη του campus που έχουν αλλάξει περισσότερο αλλά πιστεύω ότι αυτό έχει και κάτι όμορφο. Ενώ το Ανατόλια φέρει τόσο πολλές αναμνήσεις και αξίες που μένουν για πάντα, εξελίσσεται συνεχώς, για να ανταποκρίνεται στις ανάγκες κάθε νέας γενιάς μαθητριών και μαθητών. Η επιστροφή στο Compton και σε εκείνο το κομμάτι του campus μου θυμίζει όχι μόνο από πού προέρχομαι αλλά και πως το σχολείο, όπως και οι απόφοιτες/οι του, συνεχίζει να εξελίσσεται και να προσαρμόζεται, παραμένοντας πιστό στην κοινότητα και στις αρχές που το κάνουν ξεχωριστό.