Alumni Stories - Across Generations: Πέτρος Μακρίδης ’63 & Ελεάννα Μακρίδου ’88

O Πέτρος Μακρίδης απόφοιτος της τάξης του ’63 και η κόρη του, Ελεάννα Μακρίδου απόφοιτη της τάξης του ’88, μας μιλούν για το Ανατόλια όπως το έζησαν στη δική τους εποχή.

Πέτρος Μακρίδης '63:
Ο Πέτρος Μακρίδης ίδρυσε το αρχιτεκτονικό γραφείο Makridis Associates, στο οποίο σήμερα συνεργάζεται με τα παιδιά του, τους αρχιτέκτονες Ελεάννα και Θοδωρή, που έχουν αναλάβει τη διοίκησή του τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Με γραφεία στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, η Makridis Associates δραστηριοποιείται σε μεγάλα αρχιτεκτονικά έργα, αναπτύσσοντας συνεργασίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Τα τελευταία χρόνια, ο ίδιος έχει την ευθύνη της επίβλεψης του έργου του Μουσείου Ολοκαυτώματος Ελλάδος, το οποίο βρίσκεται σε φάση υλοποίησης, με προβλεπόμενη ολοκλήρωση στα τέλη του 2027. Παράλληλα, ασχολείται με οργανωτικά ζητήματα που αφορούν τη βελτίωση της λειτουργίας του γραφείου.

Ελεάννα Μακρίδου '88:
Η Ελεάννα Μακρίδου είναι Managing Director στο αρχιτεκτονικό γραφείο Makridis Associates, με γραφεία στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Έχει διαγράψει μια δημιουργική επαγγελματική πορεία στον τομέα των αρχιτεκτονικών μελετών και της επίβλεψης έργων, συνεργαζόμενη με τον πατέρα της, τον αδελφό της και μια ομάδα εξαιρετικών συναδέλφων. Το έργο του γραφείου καλύπτει ένα ευρύ φάσμα κτιριακών έργων, συνδυάζοντας τον αρχιτεκτονικό και περιβαλλοντικό σχεδιασμό με τον σχεδιασμό εσωτερικών χώρων (interior design). Είναι μητέρα δύο παιδιών, της Μαριλένας και του Δημήτρη, που είναι επίσης απόφοιτοι του Ανατόλια.

Ποια είναι η πρώτη ανάμνηση που σας έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεστε το Ανατόλια;

Πέτρος Μακρίδης:
Η μαγική εικόνα του campus του Ανατόλια. Εντυπωσιάστηκα από το μέγεθος και την ποιότητα των κτιριακών εγκαταστάσεων, των γηπέδων, αλλά και από το πράσινο που κυριαρχούσε.

Ελεάννα Μακρίδου:
Η ζωντανή εικόνα του καταπράσινου campus, με τις αθλητικές εγκαταστάσεις και τους μαθητές να παίζουν και να αθλούνται σε κάθε γωνιά. Θυμάμαι ιδιαίτερα τις αθλητικές διοργανώσεις, στις οποίες με τις φίλες μου δίναμε πάντα το «παρών» για να υποστηρίξουμε τις ομάδες μας. Ξεχωριστή θέση έχουν οι αγώνες του Aegean Tournament, με τη συμμετοχή και άλλων σχολείων, όταν ολόκληρο το campus μετατρεπόταν σε μια πολυήμερη αθλητική γιορτή.

Ποιος άνθρωπος στο Ανατόλια σας επηρέασε περισσότερο και γιατί;

Π.Μ.:
Θα αδικούσα πολλούς εάν περιοριζόμουν στην αναφορά σε ένα μόνο πρόσωπο. Θα εστίαζα στο σύνολο των εξαιρετικών καθηγητών που είχαμε, αναφέροντας ενδεικτικά ορισμένα ονόματα, όπως Παπαδημητρίου, Χουρμουζιάδης, Κυριακάκης, Ιωαννίδης, Παπαχατζής, Καραδήμος, Μαυρόπουλος, Stanford, Παππάς και Παραλής.
Μεγαλώνοντας, εκτίμησα όλο και περισσότερο τον σημαντικό ρόλο που έπαιξαν στη διαμόρφωση της παιδείας μου. Άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο, όλοι έβαλαν το προσωπικό τους λιθαράκι. Η ευγνωμοσύνη μου είναι απεριόριστη!
Καθώς, όμως, η σχέση μου με το Ανατόλια συνεχίστηκε και σε επαγγελματικό επίπεδο, 25 χρόνια μετά την αποφοίτησή μου, δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στην ευγνωμοσύνη μου προς τους προέδρους Dr. William McGrew, Richard Jackson και Πάνο Βλάχο, καθώς και προς τον έφορο Σταύρο Κωνσταντινίδη, για την εξαιρετική συνεργασία που είχαμε στη διαμόρφωση μιας νέας εικόνας του σχολείου, μέσα από την ανακατασκευή, την ενεργειακή αναβάθμιση και την αισθητική αναδιαμόρφωση πολλών εγκαταστάσεων.

Είμαι επίσης ευγνώμων προς όλο το προσωπικό του σχολείου, από τους εκπαιδευτικούς και τη γραμματειακή υποστήριξη έως τους τεχνίτες, τους εργάτες, το προσωπικό καθαριότητας και τους φύλακες, για τη συνεργασία που είχαμε όλα αυτά τα χρόνια.

Ε.Μ.:
Πολλοί, και για διαφορετικούς λόγους. Θα ξεχώριζα τους μαθηματικούς Α. Πιστοφίδη και Β. Αδάμ, που μας μύησαν στον κόσμο των μαθηματικών με έναν συναρπαστικό τρόπο. Ο καθένας με τη δική του προσέγγιση μας βοήθησε να αποκτήσουμε έναν πιο ορθολογικό τρόπο σκέψης. Θυμάμαι επίσης τον Τ. Ναούμ για την ανατρεπτική, αντισυμβατική ματιά του και την αμεσότητά του.
Χρόνια αργότερα, διαβάζοντας την ιστορία του σχολείου στο βιβλίο «Educating Across Cultures», συνειδητοποίησα πόσο ουσιαστική υπήρξε η συμβολή του W. McGrew στη διαμόρφωση του Ανατόλια που γνωρίσαμε τη δεκαετία του 1980. Με αυτή την έννοια, μας επηρέασε όλους, ακόμη κι αν τότε δεν το αντιλαμβανόμασταν.

Ποια αξία ή ποιο μάθημα από τα χρόνια σας στο Ανατόλια σας συνοδεύει μέχρι σήμερα;

Π.Μ.:
Θα έλεγα ότι πρόκειται για έναν συνδυασμό αξιών: την έμφαση στο ήθος, τον αμοιβαίο σεβασμό και την αλληλοεκτίμηση, τη συλλογικότητα, την κοινωνική ευθύνη, την πολυπολιτισμικότητα, την αγάπη για τη γνώση και την αριστεία, την ομαδική συνεργασία, από τα μαθήματα μέχρι τον αθλητισμό, και την κριτική σκέψη. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την άσκηση του σώματος και το «ευ αγωνίζεσθαι».
Τις αξίες αυτές προσπάθησα να τις εφαρμόσω στη συνέχεια τόσο στην προσωπική μου ζωή όσο και στην επαγγελματική μου πορεία.

Ε.Μ.:
Το μάθημα Ιστορίας της Τέχνης με την Α. Charanis παραμένει για μένα μια ξεχωριστή εμπειρία. Ο τρόπος με τον οποίο μας ενθάρρυνε να παρατηρούμε και να συζητούμε τα έργα ήταν τόσο ζωντανός, που θυμάμαι ακόμη τις αναλύσεις της.
Στη Β΄ Λυκείου, έχοντας ήδη αποκτήσει καλή γνώση των αγγλικών, είχαμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε μαθήματα σε διαφορετικά θεματικά πεδία, όπως η τέχνη, το θέατρο, η λογοτεχνία και η ποίηση. Ήταν μια πολύτιμη ευκαιρία να γνωρίσουμε νέους κόσμους και να ανακαλύψουμε τα ενδιαφέροντά μας.
Αργότερα, στις σπουδές μου, παρακολούθησα μαθήματα Ιστορίας της Τέχνης και της Αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το δικό της, όμως, παρέμεινε σημείο αναφοράς. Κρατώ μέχρι σήμερα τη σημασία της κριτικής παρατήρησης, της αναζήτησης πίσω από την πρώτη εικόνα και της προσωπικής ερμηνείας.

Αν επιστρέφατε για μία μέρα στο Ανατόλια, πού θα πηγαίνατε πρώτα;

Π.Μ.:
Και πάλι η απάντηση θα είναι πολλαπλή: στις αίθουσες διδασκαλίας του Macedonia Hall, όπου κάναμε τα μαθήματά μας, αλλά και, λόγω επαγγέλματος, στον τρίτο όροφο του κτιρίου, όπου πρωτοδιδάχθηκα γραμμικό σχέδιο. Θυμάμαι την αίθουσα με την τριγωνική στέγη, το μικρό παράθυρο και την εκπληκτική θέα προς το campus και, στο βάθος, τη Θεσσαλονίκη και τον Θερμαϊκό κόλπο.
Θα πήγαινα επίσης στο παλιό Pappas Hall, όπου η χορωδία και το Drama Club έδιναν τις εξαιρετικές τους παραστάσεις, και φυσικά σε όλα τα γήπεδα και το στάδιο του σχολείου, που τότε ήταν υπαίθρια.*

*Στον χώρο αυτό βρίσκεται σήμερα το campus του Πανεπιστημίου Ανατόλια, του οποίου το Master Plan και η Βιβλιοθήκη George Bissell σχεδιάστηκαν από το γραφείο μας, όπως και πολλά άλλα κτίρια και εγκαταστάσεις του Ανατόλια.

Ε.Μ.:
Θα πήγαινα στην τελευταία μας αίθουσα στο Macedonia Hall, με την επιθυμία να ξαναβρώ εκεί αγαπημένους συμμαθητές και συμμαθήτριες. Με κάποιους για να μοιραστούμε τα τελευταία νέα μας και με άλλους για να ξανασυστηθούμε και να μάθω τη διαδρομή τους στα χρόνια που χαθήκαμε.
Και, αν μου επιτρέπεται μια δεύτερη στάση σε αυτό το ταξίδι στον χρόνο, θα πήγαινα στο Pappas Hall και στο Raphael Hall για να ξαναδώ παραστάσεις του Drama Club. Πολλές έχουν μείνει αξέχαστες για την ποιότητά τους. Θα ήθελα να ξαναζήσω τη χαρά να βλέπω φίλους και συμμαθητές στη σκηνή, να αποκαλύπτουν, και συχνά να ανακαλύπτουν μαζί μας, τα ταλέντα τους.