Συνέντευξη: Αριάδνη Βιτάσταλη '88
Μιλήσαμε με την Αριάδνη Βιτάσταλη, απόφοιτη του Anatolia High School της τάξης του '88. Η Αριάδνη είναι ελληνίδα εικαστικός και είναι απόφοιτη της Σχολής Καλών Τεχνών του Saint Etiènne (Γαλλία) και της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών του Παρισιού. Έχει συμμετάσχει σε πλήθος ομαδικών εκθέσεων και διοργανώσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό καθώς και σε ατομικές εμφανίσεις στην Ελλάδα, Γαλλία και τη Νέα Υόρκη των Ηνωμένων Πολιτειών. Κύριο αντικείμενο της δουλειάς της έχει υπάρξει ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός, το action painting και η λυρική αφαίρεση, ενώ τα τελευταία χρόνια αντλεί τα θέματά της από τον μύθο και την αρχαιότητα. Επί του παρόντος ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη με την κόρη της Αιμιλία.
Το Κολλέγιο Ανατόλια με βοήθησε να μορφοποιήσω την ταυτότητά μου τόσο κοινωνικά όσο και στον πυρήνα μου, στην ιδιότητά μου και εδώ αναφέρομαι κυρίως σε αυτήν της εικαστικού.
Η καλύτερη ανάμνηση που έχω από το σχολείο …
Υπάρχουν πολλές καλές αναμνήσεις -όπως και λιγότερο καλές- αλλά και δραματικά κακές, όπως για παράδειγμα τότε που σε έπιαναν πίσω από το Pappas ενώ ήταν πρώτη ώρα και έπρεπε να ήσουν στην τάξη, αλλά αντ’ αυτού εσύ κάπνιζες ανέμελη το πρωινό τσιγαράκι σου. Υπάρχουν όμως και πολύ όμορφες στιγμές φιλίας και παρέας, μία από αυτές νομίζω ήταν στην πρώτη γυμνασίου, σε κάποιον αγώνα μπάσκετ στο γήπεδο πάνω από το ρολόι, όπου ενόσω διεξαγόταν ο αγώνας, γύρω από το γήπεδο γινόταν χαμός από γέλια με εμάς, τα κορίτσια της πρώτης γυμνασίου να παίζουμε τσανταλίνα μανταλίνα με τα αγόρια της τρίτης, με κάποιους κρατώ ακόμη επαφή, σε κάποια περίπτωση μάλιστα είμαστε πολύ καλοί φίλοι.
Ο αγαπημένος μου καθηγητής / καθηγήτρια ήταν …
Ο Βασιλάκης! Ο κ. Βασίλης Αδάμ, μαθηματικός, αγαπητός νομίζω σε όλους και όλες και αγαπημένος πολλών από εμάς, είτε ήμασταν δέσμη είτε όχι, γιατί εκτός από άριστος δάσκαλος αγαπούσε κατ’ αρχήν ο ίδιος ανεξαιρέτως όλα τα παιδιά και το εξέφραζε πάντα με στοργή, κατανόηση και χιούμορ. Ένας άλλος πολύ αγαπητός μου άνθρωπος ήταν ο γυμνασιάρχης μας ο κύριος Νικολάου, ο οποίος θεωρώ πως ήταν από τους τρυφερότερους και δικαιότερους εκπαιδευτικούς και ανθρώπους που γνώρισα ποτέ.
Το αγαπημένο μου σημείο στο campus …
Πολύ δύσκολο να προτιμήσει κανείς ένα σημείο ως ομορφότερο του τότε σχολείου μας. Νομίζω όμως – και ως παιδί του αρρένων, αλλά και για λόγους προσωπικούς αλλά και αισθητικής, πως αγαπώ πολύ το Macedonia και ιδιαίτερα τη σοφίτα και τις ταράτσες του, από όπου μπορείς να έχεις μια εκπληκτική θέα και σε όλο το υπόλοιπο campus και όχι μόνο.
Το Κολλέγιο Ανατόλια με βοήθησε να…
…να μορφοποιήσω την ταυτότητά μου τόσο κοινωνικά όσο και στον πυρήνα μου, στην ιδιότητά μου και εδώ αναφέρομαι κυρίως σε αυτήν της εικαστικού. Είχα πάντα μια πολύ καλή σχέση με τις Τέχνες αλλά ήταν στο σχολείο αυτό και κυρίως λόγω του καθηγητή μου των τεχνικών – ήταν ο πολύ υποστηρικτικός κ. Lemieux - που αφυπνίστηκε η ανάγκη μου να διευρύνω αυτήν τη σχέση και να γίνει η σημαντικότερη της ζωής μου.
Τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ταυτότητα των αποφοίτων του Κολλεγίου Ανατόλια είναι …
Όσο διαφορετικές πορείες και αν έχουμε πάρει, και είτε το αναγνωρίζουμε είτε όχι, υπάρχει κάτι που πάντα θα μας συνδέει όλους και αυτό είναι το ίδιο το σχολείο, το οποίο πιστεύω πέρα από τα ξεχωριστά ακαδημαϊκά εφόδια που μας παρείχε, τα ερεθίσματα και τις προκλήσεις μέσα από τα clubs, την παραμονή μας και τη φοίτησή μας σε ένα τόσο αναβαθμισμένο αισθητικά περιβάλλον, μας προσέφερε την επιλογή μιας διαφοροποιημένης οπτικής και προοδευτικής προσέγγισης της ζωής, σε αυτήν την χώρα που μεγαλώσαμε αλλά και εκτός αυτής
Για μένα το Κολλέγιο Ανατόλια …
..ήταν ένα σημείο στον χάρτη και στον χρόνο που αναφέρεται σαν το πρώτο σημαντικό μέρος της ζωής μου, σαν σημείο εκκίνησης αλλά και σημείο αναφοράς μιας ταυτότητας εφηβικής, τρυφερής, ονειροπόλας όπου όλα ήταν/είναι πιθανά! Και τώρα πια που αποφοιτά από αυτό και η κόρη μου, το Ανατόλια σίγουρα είναι οικογένεια.
Το καλύτερο κομμάτι της δουλειάς μου είναι…
όταν δεν μιλάω με κανέναν, σκέφτομαι, στοχάζομαι και δημιουργώ!. Και ιδιαιτέρως εκείνες οι στιγμές που ούτε σκέφτομαι ούτε στοχάζομαι ούτε καν συνειδητοποιώ τι κάνω και απλά αφήνομαι στη ροή της κίνησης στον χώρο και στον χρόνο..
Θεωρώ σημαντική στιγμή στην επαγγελματική μου διαδρομή …
την εμπειρία μου στην διοργάνωση Τέχνης Art On Paper στη Νέα Υόρκη τις χρονιές 2023 και 2024, συμμετέχοντας σε ομαδική αλλά και ατομική παρουσίαση της δουλειάς μου με την Γκαλερί DIFA-Donopoulos International Fine Arts, η οποία με έφερε σε επαφή με την παγκόσμια καλλιτεχνική σκηνή και διαμορφώνει την μετέπειτα πορεία μου σε όλα τα επίπεδα.
Στο μέλλον θέλω να ….
να συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια : να κάνω Τέχνη και να παραμένω παιδί! Και ίσως, να βοηθάω άλλα παιδιά να κάνουν Τέχνη ή ενήλικες να αγαπούν την Τέχνη και να παραμένουν παιδιά;)